Zamki w Polsce

Pomiń nawigację

Subskrypcja nowości

M

MIESZKO I

ur. między 920 a 940, zm. 992, książę polski od 960, syn Siemomysła, pierwszy znany władca państwa polskiego z dynastii Piastów. Pod swoim panowaniem skupił terytorium o powierzchni około 200 tys. km2. Spośród wielkich plemion Słowiańszczyzny należały do niego ziemie Polan nad dolną Wartą, Goplan nad górnym jej biegiem i nad Gopłem, Mazowszan nad dolna Bzurą i na prawym brzegu Wisły, a także Lędzian sandomiersko-lubelsko-przemyskich. Rozciągnął swoją władze zwierzchnią nad Pomorzem (bez Wolina) oraz Ziemią Lubuską.Ok. 965 poślubił księżniczkę czeską Dobrawę. W 966r. przyjął chrzest. Zdobył ujście Odry walcząc z margrabią niemieckim Hodonem, zwyciężając w decydującej bitwie pod Cedynią w 972r. Odparł wyprawę cesarza Ottona II przeciw Polsce w 979 r. Po śmierci Dobrawy poślubił Odę, córkę margrabiego Dytryka, i wspomagany przez wojska cesarskie ok. 990 zdobył Śląsk. Dokumentem Dagome iudex z 991 oddał państwo polskie pod opiekę papieża. Jego syn Bolesław był pierwszym królem Polski. Z mieszkiem wiąże się ciekawa legenda. Ponoć do siódmego roku życia był niewidomy i dopiero w czasie uczty postrzyżynowej miał przejrzeć na oczy.

MIESZKO II LAMBERT

ur. około 990, zm. 1034, syn Bolesława I Chrobrego i Emmildy, córki księcia Dobromira. Król polski 1025-1033, książę polski 1033-1034. Od wczesnej młodości przygotowywany przez ojca do objęcia po nim władzy. Odebrał bardzo staranne wykształcenie, znał niemiecki, grekę i łacinę. Uczestniczył jako samodzielny dowódca w kampaniach wojennych ojca jak również powierzano mu misje dyplomatyczne. W 1013 r poślubił siostrzenicę cesarza Ottona III, Rychezę. W 1029 odparł najazd cesarza niemieckiego Konrada III na Polskę. W 1030 pokonany przez wojska niemieckie, ruskie i zbuntowanych możnowładców polskich pod wodzą braci Bezpryma i Ottona, utracił Łużyce, Milsko i Grody Czerwieńskie. Zmuszony do opuszczenia kraju, uciekł do Czech. Został tam uwięziony i poddany operacji wykastrowania przez władcę Czech, Udalryka. W 1032, po śmierci Bezpryma, wrócił na tron. Na zjeździe w Merseburgu (1032) uznał zwierzchnictwo cesarza, zrezygnował z korony, oddał we władanie bratu Ottonowi i stryjecznemu bratu Dytrykowi samodzielne dzielnice. Po śmierci brata Ottona (1033) wygnał Dytryka i przywrócił jedność państwa. Zmarł nagle 10 maja 1034r.

MIESZKO III STARY

ur. 1126, zm. 1202, syn Bolesława Krzywoustego. Książę wielkopolski od 1138, krakowski 1173-1177 i 1191. Będąc księciem w dzielnicy senioralnej dążył do wzmocnienia swej władzy w oparciu o prawo książęce, co wywołało bunt możnych i wybór na tron krakowski Kazimierza Sprawiedliwego w 1177 r. Wygnany z kraju, powrócił ok. 1182 przejmując władzę w Gnieźnie, następnie w całej Wielkopolsce. W 1191 przejściowo powrócił na tron krakowski. Od 1198 r. ustąpił przed opozycją magnacką i w imieniu małoletniego Leszka Białego, faktycznie sprawował rządy w Krakowie. Przez całe swoje życie podejmował próby zjednoczenia państwa polskiego.

MIESZKO PLĄTONOGI

ur. miedzy 1132 a 1146, zm. 1211, syn Władysława II Wygnańca, książę śląski (współrządził z braćmi w latach 1163-1178), raciborski od 1178, opolski od 1202, krakowski od 1210. Założyciel górnośląskiej linii Piastów. Toczył walki z bratem Bolesławem Wysokim, który pozostawał w sojuszu z Kazimierzem Sprawiedliwym. W 1194 ubiegał się o tron w dzielnicy senioralnej, przegrywając z Leszkiem Białym. Wskutek porażki wszczął walki z Leszkiem Białym popierając Mieszka Starego. W 1210, jako najstarszy z Piastów, otrzymał tron krakowski.

Copyright © 2006 Paweł Soczewski