Zamki w Polsce

Pomiń nawigację

Subskrypcja nowości

W

HENRYK III WALEZY

ur. 1551, zm. 1589, brat króla francuskiego Karola IX z dynastii Walezjuszów, syn Henryka II i Katarzyny Medycejskiej. Od 1567 pełnił funkcję namiestnika królestwa francuskiego za rządów brata, był współwinny wydarzeń nocy św. Bartłomieja. Wybrany przez szlachtę na tron polski w maju 1573 r. Dla zdobycia poparcia opozycji szlacheckiej podpisał artykuły henrykowskie i pacta conventa. W czerwcu 1574 r. na wieść o śmierci króla Francji uciekł z Polski bez formalnej abdykacji, aby objąć tron francuski. Po rocznym oczekiwaniu na powrót do Polski utracił prawa do korony, choć do końca życia zachował tytuł króla Polski. Jego wybór na króla na zjeździe całej szlachty dał początek tzw. wolnej elekcji. Ponieważ był bezdzietny, na swego następcę na tronie francuskim wyznaczył protestanta Henryka z Nawarry, co stało się powodem tzw. wojny trzech Henryków (1588), ósmej z kolei wojny katolików z hugonotami. Zmarł, w czasie oblężenia Paryża zamordowany przez dominikańskiego mnicha Jacques'a Clémenta

JEREMI MICHAŁ WIŚNIOWIECKI

ur. 1612, zm. 1651, książę, ojciec króla Michała Korybuta, wojewoda ruski (od 1646). Dziedzic obszernych dóbr na Zadnieprzu (tzw. państwo łubniańskie), Wołyniu i Polesiu. Posiadał własną armię, której liczebność dochodziła do 6000 żołnierzy. Intensywnie kolonizował Zadnieprze, prowadząc walki z możnowładcami ukraińskimi i krwawo tłumiąc wszelkie przejawy niezadowolenia chłopów. 1633-1634 uczestnik wyprawy przeciwko Rosji, podczas której bez powodzenia oblegał Siewsk. 1637-1638 stłumił powstanie kozackie D. Huni. W wojnie z Tatarami 1640-1646 przyczynił się do zwycięstwa hetmana J. Koniecpolskiego pod Ochmatowem. W trakcie powstania Chmielnickiego mimo sprzeciwu stronnictwa pokojowego kontynuował wojnę z Kozaczyzną, pozbawiony władzy nad wojskiem koronnym przez Jana II Kazimierza. Dowodził obroną Zbaraża w roku 1649. Przyczynił się do zwycięstwa polskiego w bitwie pod Beresteczkiem w 1651 r. Wkrótce potem zmarł w obozie pod Pawołoczą, w czasie kolejnej kampanii ukraińskiej. Jeden z bohaterów powieści Henryka Sienkiewicza „Ogniem i mieczem” (1884)

MICHAŁ KORYBUT WIŚNIOWIECKI

ur. 1640, zm. 1673, król polski od 1669, syn Jeremiego i Gryzeldy Konstancji z Zamoyskich. Po abdykacji Jana Kazimierza wyniesiony na tron dzięki poparciu średniej szlachty jako król Piast.Zapisał się w historii jako władca mierny i nieudolny. W okresie jego rządów w Polsce ścierały się ze sobą dwie opcje polityczne, prohabsburska i profrancuska. Trwające przez cały okres jego panowania walki stronnictw magnackich groziły wybuchem wojny domowej. Niebezpieczeństwo walk wewnętrznych odsunął najazd turecki, zakończony upokarzającym dla Polski pokojem w Buczaczu (1672) i utratą Kamieńca Podolskiego.

PIOTR WŁOSTOWIC, WŁAST

ur. ?, zm. 1153, możnowładca śląski, jeden z najpotężniejszych w Polsce okresu Bolesława Krzywoustego. W 1117 mianowany palatynem przez Bolesława Krzywoustego po buncie i wygnaniu wojewody Skarbimira. Oddał duże usługi księciu jako dowódca wypraw wojennych, m.in. na Rugię. Usunięty z dworu za przyczyną drugiej żony Krzywoustego, Salomei. Powrócił na dwór dopiero po śmierci księcia, za panowania jego synaWładysława II. Od niego też otrzymał zarząd nad dzielnicą śląską.Kres kariery politycznej Włostowica nastąpił nagle w 1146, kiedy to możnowładca opowiedział się po stronie młodszych braci seniora w sporze toczonym o odprawę wdowią, tj. o opuszczoną przez Salomeę dzielnicę (Sandomierz). Władysław II nakazał go oślepić i skazał na banicję. Okaleczony Piotr udał się na Ruś. 1146 powrócił do Polski po wygnaniu Władysława II. Fundator wielu klasztorów i kościołów w swych dobrach na Śląsku.

WACŁAW II CZESKI

ur. 1271, zm. 1305 król czeski od 1283 r, król polski od 1300. Syn Przemysła Otokara II z rodu Przemyślidów. Sięgając po ziemie polskie wykorzystał spory pomiędzy piastowskimi książętami polskimi, popierany przez mieszczaństwo pochodzenia niemieckiego, część rycerstwa i duchowieństwa małopolskiego i niektórych książąt śląskich. W 1291 r zajął Kraków, zmuszając wcześniej do zrzeczenia się go przez Przemysła II, a w roku następnym Sandomierz. Zmusił Władysława Łokietka do zrzeczenia się pretensji do Małopolski i złożenia hołdu lennego z księstwa brzeskiego i sieradzkiego. Rozpoczął proces hołdowania i przyłączania śląskich księstw piastowskich do korony czeskiej. Po śmierci Przemysława II (1296 r) zajął Wielkopolskę i Pomorze Gdańskie łącząc pod swym berłem prawie wszystkie ziemie piastowskie (oprócz kilku księstw śląskich i ziemi dobrzyńskiej) i koronował się w Gnieźnie na król Polski. Dokonał reformy monetarnej, wprowadzając jednolity pieniądz , oraz utworzył system administracji państwowej ustanawiając urząd namiestników królewskich-starostów. W 1301 r przyjął koronę węgierska dla swojego syna Wacława III co spotkało się ze znacznym oporem króla niemieckiego Albrechta Habsburga i papieża Bonifacego VIII. W 1304 r musiał opuścić Węgry a w Polsce podjął walkę z popieranym przez stronnictwo węgierskie Władysławem Łokietkiem. Umierając przekazał koronę czeska i polska swojemu synowi.

WACŁAW III

ur. 1289, zm. 1306, król węgierski 1301-1304, król czeski i polski od 1305. Ostatni przedstawiciel dynastii Przemyślidów syn Wacława II i Guty Habsburżanki. Wobec kłopotów z opozycją popieraną przez Andegawenów i papiestwo jesienią 1305 r. zrzekł się tronu węgierskiego na rzecz Ottona, władcy Dolnej Bawarii. Wobec zagrożenia swego panowania w Polsce przez książąt polskich Władysława Łokietka i Henryka III Głogowskiego, przygotowywał przeciwko nim wyprawę wojenną, wchodząc równocześnie w sojusze z Brandenburczykami (w zamian za pomoc gotów był odstąpić Pomorze Gdańskie) i Krzyżakami. . W drodze do Polski skrytobójczo zamordowany w Ołomuńcu przez bliżej nie znanych sprawców, prawdopodobnie byli nimi odsunięci od władzy panowie czescy. Bezpotomna śmierć Wacława III umożliwiła objęcie tronu polskiego przez Władysława Łokietka.

WASYL SZUJSKI

ur. 1552, zm. 1612, bojar rosyjski, car moskiewski 1606-1610. Podczas wielkiej Smuty, po wkroczeniu do państwa moskiewskiego Dymitra Samozwańca I (czerwiec 1605), porzucił Borysa Godunowa i przeszedł na stronę Dymitra. Wkrótce jednak stanął na czele spisku bojarów skierowanego przeciwko Samozwańcowi. Po zamordowaniu Dymitra (maj 1606) wyniesiony na tron.Po klęsce pod Kłuszynem (bitwa z popierającymi Dymitra Samozwańca II wojskami polskimi) i wkroczeniu wojsk polskich do Moskwy, obalony przez szlachtę i część przychylnych Polsce bojarów, osadzony w klasztorze. W 1611 wywieziony do Polski i osadzony na zamku w Gostyninie.

WITOLD

ur. ok. 1352, zm. 1430, Wielki Książę Litewski od 1401 r, syn Kiejstuta, brat stryjeczny Władysława Jagiełły. Po objęciu władzy wielkoksiążęcej na Litwie przez Jagiełłę, 1373-1382 prowadził z nim wojnę, popierając swego ojca Kiejstuta. Pokonany i uwięziony, w 1382 zbiegł do Krzyżaków, z którymi podjął szereg wypraw przeciwko Jagielle. Pogodzony z nim, w 1385 wziął udział w podpisaniu w Krewie w roku następnym przyjął chrzest (po raz drugi). Prowadził własną politykę w stosunku do Krzyżaków i Moskwy, a także wspólną z Polską w sprawach dotyczących Rusi. Uznając zwierzchność Jagiełły, poparł powstania antykrzyżackie na Żmudzi, dowodził wojskami litewsko-ruskimi pod Grunwaldem w 1410. Współtworzył unię horodelską (1413), zapewniającą niezależność Litwy w wieczystym związku z Polską. Dbał o rozwój gospodarki księstwa i podniesienie jego znaczenia na arenie międzynarodowej. Podjął starania o koronę jednak próby skończyły się niepowodzeniem wobec sprzeciwu możnowładców polskich.

WŁADYSŁAW BIAŁY

ur. ?, zm. 1388, książę gniewkowski, syn Kazimierza III, księcia inowrocławsko-gniewkowskiego, człowiek niespokojnego ducha. Po śmierci żony, księżniczki Elżbiety strzeleckiej, oddał w zastaw ok. 1364 księstwo gniewkowskie Kazimierzowi Wielkiemu za sumę 1000 florenów. Odbył pielgrzymkę do Grobu Chrystusa w Jerozolimie. W 1366 wstąpił do Zakonu cystersów w Citeaux. W roku następnym porzucił cystersów i wstąpił do benedyktynskiego opactwa Św. Benigna w Burgundii.Po śmierci Kazimierza III Wielkiego w 1370, pretendował, jako najbliższy krewny królewskiej linii Piastów, do tronu polskiego. 1373 próbował zdobył Złotorię i Gniewków. Zyskał poparcie księcia burgundzkiego Filipa Śmiałego, który posłał mu oddział rycerzy. Pokonany w 1376 r, poddał się i sprzedał księstwo gniewkowskie Ludwikowi I Węgierskiemu za 10 tys. florenów, otrzymując w zamian od władcy w zarząd najstarsze opactwo benedyktyńskie na Węgrzech-w Pannonhalma. W 1379 r. opuścił Węgry i przybył do Dijon, do opactwa Św. Benigna. Zmarł w Strasburgu, pochowany został w kościele Św. Benigna w Dijon, gdzie znajduje się jego płyta nagrobna.

WŁADYSŁAW I HERMAN

ur. ok. 1043, zm. 1102), syn Kazimierza I Odnowiciela, młodszy brat Bolesława II Śmiałego, książę polski od 1079. Osadzony na tronie 1079 (po wygnaniu Bolesława II Śmiałego) przez dążących do osłabienia władzy książęcej możnowładców. Rządy sprawował przy współudziale palatyna Sieciecha z rodu Starżów W polityce wewnętrznej Władysław Herman i Sieciech dążyli do umocnienia silnej władzy książęcej. Wywołało to sprzeciw możnowładców, którzy wysunęli przeciwko księciu jego starszego syna-Zbigniewa, a później młodszego Bolesława Krzywoustego. W 1098r Władysław Herman został zmuszony przez swych synów do usunięcia Sieciecha. Podzielił również między nich ziemie-Zbigniew otrzymał Wielkopolskę, Kujawy i ziemię łęczycko-sieradzką, Bolesław Krzywousty-Śląsk i Małopolskę-zatrzymując Mazowsze (Płock pełnił rolę stolicy) oraz ważniejsze grody w wydzielonych dzielnicach (Wrocław, Kraków, Sandomierz). Podział ten utrzymał się do 1102. W polityce zagranicznej zapewnił sobie poparcie Czech (za cenę wznowienia rocznego trybutu ze Śląska), potwierdzone ok. 1078 zawarciem małżeństwa z córką Wratysława II Czeskiego, Judytą. Rezygnując z dążeń do uzyskania korony, nawiązał bliskie stosunki z cesarstwem, przypieczętowane ok. 1088 małżeństwem z Judytą Marią, siostrą cesarza Henryka IV.W latach 1090-1091 podejmował nieudane próby zajęcia Pomorza Zachodniego.

WŁADYSŁAW III LASKONOGI

ur. miedzy 1161 a 1166, zm. 1231, najmłodszy syn Mieszka III Starego, książę gnieźnieński i poznański od 1202. Dwukrotnie (1202 i 1228) panował w krakowskiej dzielnicy senioralnej. Powołany po raz pierwszy na tron krakowski, jako przeciwnik emancypacyjnych dążeń Kościoła i zwolennik wzmocnienia władzy książęcej szybko zraził do siebie możnowładców duchownych i świeckich. Wygnany z dzielnicy krakowskiej w 1202 lub 1206, wdał się 1206 w ostry spór z biskupem gnieźnieńskim Henrykiem Kietliczem. W tym samym roku rozpoczął walkę z bratankiem, Władysławem Odonicem o Wielkopolskę. Wygnani z Wielkopolski, obaj przeciwnicy znaleźli schronienie na dworze wrocławskim Henryka I Brodatego. W 1208 Władysław III Laskonogi został zmuszony do wydzielenia Władysławowi Odonicowi dzielnicy z Kaliszem. W 1228 po zamordowaniu w Gąsawie Leszka Białego (1227 r) powtórnie powołany na tron krakowski. Na zjeździe w Cieni (1228) potwierdził przywileje dla duchowieństwa. Nie zdołał umocnić się na tronie, nękany najazdami Konrada Mazowieckiego i Władysława Odońca i w 1229 r. odstąpił dzielnicę krakowską Henrykowi I Brodatemu. W tym samym roku wypędzony z Wielkopolski przez Odonica i Konrada Mazowieckiego, schronił się powtórnie na Śląsku. W testamencie przekazał swoją dzielnicę Henrykowi Brodatemu. Śmierć Władysława Laskonogiego nie była zbyt chwalebna. Do niego najprawdopodobniej odnosi się wzmianka w kronice cysterskiej Alberyka z Trois-Fontaines o zamordowaniu księcia gnieźnieńskiego przez niemiecką dziewczynę, którą usiłował zgwałcić. Miało to miejsce w Środzie, 18 sierpnia 1231 r.

WŁADYSŁAW IV WAZA

ur. 1595, zm. 1648, syn Zygmunta III i Anny Habsburżanki. Król Polski od 1632, tytularny król Szwecji.W 1606 r. i 1610 r. bojarzy rosyjscy zwrócili się z prośbą o objęcie przez królewicza tronu moskiewskiego. W tym celu podejmował dwukrotnie nieudane wyprawy na Moskwę-1612 oraz 1617-1618. W 1621 r. uczestniczył w zwycięskiej obronie Chocimia przed Turkami. Umierający Zygmunt III zrzekł się na jego rzecz praw do tronu szwedzkiego. Wybrany na króla Polski głosami szlachty i magnatów, wbrew stanowisku macochy Konstancji, Władysław koronował się 1633 r. w Krakowie.W pierwszych latach panowania toczył wojnę z Moskwą (1632-1634). Pobił wojska rosyjskie pod Smoleńskiem i zakończył wojnę korzystnym dla Polski pokojem polanowskim, zrzekając się w nim praw do używania tytułu cara Rosji.W tym samym czasie, na południu Rzeczypospolitej, wojsko polskie pod dowództwem hetmana S. Koniecpolskiego pobiło Turków i Tatarów w bitwach pod Sasowym Rogiem i Paniowcami. Pokonanie dwóch potęg, Rosji i Turcji, podniosło znaczenie Polski i jej króla, który podjął działania w celu odzyskania tronu szwedzkiego.Sprzeciw wobec wojny ze Szwecją ze strony większości magnatów, szlachty i mieszczan gdańskich zmusił Władysława IV Wazę do rewizji planów. Przygotowania wojenne zakończyły się podpisaniem 26-letniego rozejmu w Sztumskiej Wsi (1635), na mocy którego okupowane miasta pruskie wróciły do Polski, Inflanty natomiast pozostały nadal pod panowaniem, szwedzkim.Poprzez małżeństwo (1637) z arcyksiężniczką Cecylią Renatą Władysława IV Waza zbliżył się do dworu cesarskiego, zawierając tzw. pakt familijny, przynoszący wiele korzyści Habsburgom. Pragnąc wykorzystać Kozaków w zamierzonej wojnie z Turcją, król zgodził się na zwiększenie liczby Kozaków rejestrowych z 6 tys. do 12 tys. i przyzwalał im na podejmowanie kroków zaczepnych w stosunku do Tatarów krymskich. Do wojny z Turcją nie doszło wobec sprzeciwu magnatów i szlachty, 1647 król zawarł porozumienie z Rosją dotyczące wspólnego zwalczania najazdów tatarskich.W czasach panowania Władysława IV Wazy nastąpił rozwój gospodarczy Polski, zwiększyła się produkcja i eksport zbóż, prowadzono na dużą skalę kolonizację ziem wschodnich, rozwijała się kultura, zbudowano twierdzę Władysławowo, zorganizowano flotę, wznoszono okazałe zamki i pałace magnackie, fundowano kościoły i klasztory. Mimo likwidacji Akademii Rakowskiej (1638 r.), król nie dopuszczał do prześladowań religijnych.

WŁADYSŁAW JAGIEŁŁO

ur. ok. 1351, zm. 1434, syn Olgierda, wielki książę litewski od 1377, król polski od 1386, założyciel dynastii Jagiellonów.Po objęciu tronu wielkoksiążęcego był zmuszony do walki o jego utrzymanie z własnymi braćmi i stryjem Kiejstutem. Szukając sojuszników do walki z Zakonem Krzyżacki zawarł w 1385 (unia krewska) układ z panami polskimi. Na jego mocy w zamian za rękę królowej Jadwigi wyraził zgodę na chrystianizację Litwy i przyłączenie jej do Królestwa Polskiego (tak uważała strona polska).W 1392 po ugodzie z Witoldem oddał mu władzę na Litwie sobie zachowując zwierzchnictwo.W 1387 odzyskał dla polski Ruś Czerwoną. W latach 1392-1396 odebrał zbrojnie Władysławowi Opolczykowi ziemię wieluńską i Kujawy. W latach 1409-1410 złamał potęgę Zakonu Krzyżackiego ( bitwa pod Grunwaldem). Działania wojenne zakończyły się tzw. pierwszym pokojem toruńskim, którego warunki nie odpowiadały rozmiarom odniesionego zwycięstwa. Sukcesem dyplomatycznym Władysława Jagiełły było doprowadzenie w 1412 do zerwania sojuszu pomiędzy Zygmuntem Luksemburskim a Zakonem. Przyłączył również do Polski (w drodze zastawu) 13 miast spiskich. W 1413 zacieśnił związki z Litwą, zawierając unię w Horodle.Pragnąc zapewnić dziedzictwo tronu polskiego i litewskiego dla swoich synów wydał szereg przywilejów, które doprowadziły do wzrostu pozycji szlachty w państwie.W 1410 dokonał odnowy Uniwersytetu Krakowskiego.

WŁADYSŁAW ŁOKIETEK

ur. 1260 lub 1261, zm. 1333, syn Kazimierza I kujawskiego z linii Piastów mazowieckich, ojciec Kazimierza III Wielkiego. Książę brzesko-kujawski od 1267 r, sieradzki od 1288 r, łęczycki od 1294 r, król Polski od 1320 r.Po śmierci Leszka Czarnego rywalizował o tron krakowski z Henrykiem IV Probusem, opanowując przejściowo Kraków w 1289 r. Po śmierci króla Przemysła II (1296r.) zajął Wielkopolskę i Pomorze Gdańskie. Jednak jego rządy nie spotkały się z uznaniem rycerstwa i możnowładztwa. Na krótko przed rokiem 1300 utracił wszystkie posiadane ziemie i został zmuszony do opuszczenia kraju (schronił się na Węgrzech) przez władcę dzielnicy krakowskiej, króla Czech Wacława II (od 1300 r. król Polski). W latach 1304-1305 wykorzystując niezadowolenie z rządów czechów i przy zbrojnej pomocy węgierskiej odzyskał ziemie Sandomierską. Następnie po bezpotomnej śmierci ostatniego z przemyślidów, Wacława III zajął Kraków i Pomorze Gdańskie (utracił je jednak już w 1308 r. na rzecz Zakonu Krzyżackiego), oraz odzyskał ziemię sieradzką i łęczycką. W 1314 r. podporządkował sobie Wielkopolskę, co otworzyło mu drogę do korony. Koronował się na króla Królestwa Polskiego w 1320 r. w Krakowie. Walczył z opozycja wewnętrzną, w 1307 r. wygrał wojnę z biskupem krakowskim Janem Muskatą a w 1312 r. stłumił bunt mieszczan krakowskich pod przywództwem wójta Alberta.Przez całe swoje panowania dążył do odzyskania Pomorza Gdańskiego z rąk Krzyżaków. I właśnie te wojny wykazały jak słabe jest odrodzone królestwo. Pomimo zwycięstwa w bitwie pod Płowcami (1331 r.) król musiał oddać Zakonowi Kujawy i ziemię Dobrzyńską. Po śmierci Władysława Łokietka władzę w kraju objął jego syn Kazimierz zwany Wielkim.

WŁADYSŁAW ODONIC

ur. ok.1190, zm. 1239, książę kaliski 1194 i 1207-1217, poznański i kaliski od 1227, wielkopolski od 1229. Syn Odona brata Władysława III Laskonogiego, w 1206 wystąpił do stryja o przyznanie księstwa kaliskiego.Wygnany, znalazł schronienie na dworze wrocławskim Henryka I Brodatego i dzięki jego interwencji w 1208 otrzymał księstwo kaliskie. Podjął walkę z Władysławem III Laskonogim o Wielkopolskę. 1217 utracił ziemię lubuską na rzecz stryja. 1223-1224 wybuchł bunt rycerstwa wielkopolskiego, zaniepokojonego licznymi przywilejami na rzecz duchowieństwa. Bunt wykorzystał Henryk I Brodaty, zajmując Wielkopolskę po linię Warty.Dzięki sojuszowi z księciem gdańskim Świętopełkiem, Władysław Odonic odzyskał w 1227 księstwo kaliskie, a w 1229 wypędził Władysława III Laskonogiego z Wielkopolski. Po śmierci Władysława Odonica władzę w Wielkopolsce przejęli jego synowie, Przemysł I i Bolesław Pobożny.

WŁADYSŁAW OPOLCZYK

ur. ?, zm. 1401, książę opolski (od 1356 r), wieluński, dobrzyński, kujawski, syn Bolka II. W latach 1372-1378 i 1386-1387 zarządca Rusi Czerwonej (1372-1378 i 1386-1387), palatyn Węgierski (1367-1372), Zwolennik Ludwika Węgierskiego, sowicie przez niego uposażony (kosztem ziem Korony), otrzymał w lenno ziemie: wieluńską (1372), karniowską (1375), dobrzyńską i gniewkowską (1379). Przez krótki okres namiestnik królewski w Polsce (1377). Wobec powszechnego niezadowolenia, zastąpiony na stolicy w Krakowie przez matkę Ludwika I Wielkiego, Elżbietę Łokietkównę. W 1392 zastawił Krzyżakom ziemię dobrzyńska przez co popadł w konflikt z Polską. W tym samym roku z inicjatywy Krzyżaków udał się na dwór Zygmunta Luksemburskiego, gdzie prowadził rozmowy w sprawie wspólnego krzyżacko-węgiersko-brandenburskiego uderzenia na Polskę i podziału jej ziem pomiędzy Węgry, Brandenburgię i państwo zakonne. W 1396 roku pokonany przez króla Władysława Jagiełłę, utracił większość posiadanych dóbr.1382 ufundował klasztor Paulinów na Jasne Górze w Częstochowie i przeniósł doń obraz Matki Boskiej z Bełza. Przeciwnik króla Władysława Jagiełły.

WŁADYSŁAW WARNEŃCZYK

ur. 1424, zm. 1444, syn Władysława Jagiełły i Zofii Holszańskiej. Król polski od 1434, król węgierski od 1440. Władysław obejmował tron polski w niezwykle trudnej sytuacji politycznej. W imieniu małoletniego króla władzę sprawowała rada regencyjna, której przewodził biskup krakowski, kardynał, kanclerz i jednocześnie przywódca konserwatywnego stronnictwa możnowładców Zbigniew Oleśnicki. Przeciwko niemu występował inny pan małopolski Spytek z Melsztyna. Konflikt zakończył się klęską opozycji i śmiercią Spytka. Objęciu przez Władysława tronu węgierskiego również towarzyszyła wojna domowa. Toczył ją z królową Elżbietą, wdową po Albrechcie Habsburgu i matką Władysława Pogrobowca. Po ugodzie zwaśnionych stron Władysław jako król Węgier w 1443 i na początku 1444 r. podjął wyprawę przeciwko Turkom. Zakończyła się ona pełnym sukcesem, oswobodzona została Sofia i cała Serbia oraz zawarto dziesięcioletni bardzo korzystny rozejm w Segedynie (Szeged). Niestety za namową legata papieskigo, kardynała J. Cesariniego, obiecującego pomoc wszystkich krajów chrześcijańskich, król zerwał układ i jeszcze w 1444 r. podjął nową wyprawę. Tym razem pozbawione posiłków z innych krajów chrześcijańskich i źle dowodzone (błędy młodego króla) wojska węgierskie poniosły zupełną klęskę w bitwie pod Warną, a król poległ w bitwie. W Polsce przez kilka lat niedowierzano wiadomości o śmierci i dopiero w 1447 r. jego brat Kazimierz IV Jagiellończyk koronował się na króla.

WŁADYSŁAW WYGNANIEC

ur. 1105, zm. 1159, najstarszy syn Bolesława Krzywoustego i Zbysławy, córki księcia kijowskiego Świętopełka II. Najprawdopodobniej jeszcze za panowania ojca otrzymał własną dzielnicę na Śląsku. Jego sytuacja polityczna w kraju była dwuznaczna. Z jednej strony był wyróżniany przez ojca i traktowany jako następca tronu

Copyright © 2006 Paweł Soczewski